Escuela pública de O Barreiro años 50
Publicado por goiriz en 14/05/2008
Esta foto, por las cuentas que hizo Manolo de Caneiro, debe ser de 1954 año arriba año abajo. En aquellas fechas había dos escuelas, una de niñas que estaba al lado de la tienda vieja de Ramos (no sé qué nombre le dais al lugar), la maestra se llamaba Doña Enriqueta. La de niños estaba en O Barreiro y el maestro era Don Pascual que es el que aparece en la foto con sus alumnos. Os pongo los nombres de los niños que Manolo logró identificar. Por este orden de pie y de izquierda a derecha son: 1º- (sin identificar), 2º- Pepe de Maximino, 3º- Cantó de Olegario, 4º- Vicente de Olegario, 5º- Chucho de Olegario, 6º- Andrés de Dionisio, 7º- Atilano de Pereira (delante de Andrés), 8º- Manolo (hermano de Pepe o raro), 9º- Andrés de José Manuel (delante de Manolo y Pepe de Emilio), 10º- Pepe de Emilio, 11º- Armando de Canosa, 12º- Manolo de Clementina, 13º- Manolo Grandal, 14º- Luís de Grandal. Los tres niños que están de pie a la izquierda de Don Pascual son de izquierda a derecha: 1º- Pepe “o raro”, 2º- Sanito de Caneiro y Luís Lamigueiro. En cuclillas o sentados de izq. a dcha: 1º- O Neto, 2º- (sin identificar), 3º- Miguel Lamigueiro, 4º- Manolo de Caneiro, 5º- Carducho de Matías, 6º- (sin identificar), 7º- (sin identificar) y 9º- Suso Grandal.
Esta entrada fue publicada el 14/05/2008 a 21:18 y está archivada en FOTOS CEDIDAS POR MANOLO DE CANEIRO, fotografías, fotos históricas, historia de pantín, pantín. Etiquetado: escuela publica de o barreiro pantin, españa, f. goiriz, foto cedida por manolo de caneiro, galicia, pantín, valdoviño. Puedes seguir los comentarios a esta entrada a través de RSS 2.0 feed. Puedes deja un comentario, o trackback desde tu propio sitio.

Fati escribió
Ohh! Non vira ningunha do meu pai cando era neno.
Agora da escola esta tan só queda o recordo e as fotos.
Bueh, inda me fixo ilusión esta foto oh! Graciñas por subir todas estas fotos antigas.
goiriz escribió
Graciñas a Manolo de Caneiro e a tí/vos por velas, senón isto non tería sentido algún. Ata eu me emociono cando as miro sin ter nada que ver con elas. Cantas cousas reflexan, é como o cinema mudo… sen palabras pero con moito que amosar a quen o queira ver.
Bruno escribió
Imaxinade a cara de meu avó cando veu a foto de cando el ía a escola e ver de novo eses compañeiros de xogos!! Increible!! Poder ver feliz a meu avó non ten prezo!! Gustariame poder ter a foto para facerlle un gran regalo enmarcandolla. Poderia ser? Gracias por todo!!! =)
goiriz escribió
Eso está feito Bruno…
Un saúdo