Rayos, truenos, lluvia y granizo
Tenemos un otoño como debe de ser un otoño. Lluvioso y ligeramente frío pero sin exagerar. Últimamente las estaciones no cumplen mucho con lo previamente establecido, no sé si por el calentamiento global o porque nosotros no celebramos las témporas debidamente aunque… me temo, que es más por lo primero que por lo segundo ¡desgraciadamente! Ahí os dejo una foto de la carretera de Ferrol a Cedeira tirada en Valdoviño tras una pequeña granizada.
Un paseo por Cedeira en día de “feirón”
Ayer nos fuimos a dar un paseo por el “feirón” que se celebra en Cedeira el segundo domingo de cada mes. A pesar de que el día amenazaba lluvia, esta tuvo a bien dejarnos tranquilos y así pudimos recorrer los distintos puestos de venta sin tener que andar con el simpre engorroso paraguas. La variada oferta de productos te hace corto el recorrido… por aquí plantas y flores, por allá lencería fina, por el otro embutidos y demás productos cárnicos, sobre todo, por no decir todo… de cerdo. Este es el rey de la feria y los puestos dedicados a él son los más concurridos ¡Dieta Atlántica! Miel, ajos, pimientos, lechugas… También puede uno tomarse unos churros recién hechos o una buena ración de pulpo o churrasco. En fin, una buena disculpa para dar un paseo por A Vila cosa siempre recomendable. Ahí os dejo una pequeña muestra fotográfica de la visita ¡buen provecho!
Pescando en el muelle de Cedeira
Todos los días unos cuantos aficionados a la pesca se dan cita en el muelle del puerto de Cedeira para pasar el rato. La pesca en sí es más una excusa para aprovechar el buen tiempo y charlar con los amigos que un fin. De todas formas los pescadores de ayer llevaban una decente pescada de jurelitos, peones y alguna faneca talla “parece un pez” y alguna xarda (caballa) aceptable.
Visita a Maruja do Canarias
Maruja es una de las “fuentes” a las que recurro en muchas ocasiones para saber historias de gentes y tradiciones de estas tierras. A sus ochenta… y algo de años posee una memoria extraordinaria. Sus ojos azules -no sé si lo comenté alguna vez, pero por estas tierras pantinesas debe de ser uno de los lugares donde más personas tienen ese color de ojos por m2- conservan una viveza extraordinaria y un humor o retranca gallega no menos extraordinario. La visita, esta vez, fue provocada por ella porque estaba empeñada en que me llevara unos huevos de sus gallinas… y, como a Maruja no se le puede decir que no así porque sí, me traje una docena para casa y debo decir sin menospreciar a nadie que no tienen nada que ver ni en color ni sabor con los que te puedes comprar en cualquier supermercado ¡Gloria bendita! Gracias Maruja… cuando quieras ya sabes donde estamos, es broma, jeje
Saludos para Abilio
Hoy estuvimos visitando a Abilio, que lleva ya dos semanas medio tocado el hombre. Lo encontramos mucho mejor, lo cual nos alegra y esperamos verlo pronto como un reloj suizo, o al menos japonés (que tampoco van mal). También te mandan recuerdos y deseos de una pronta mejoría el Andrés, Suso, Gerardo, Fernando y demás especímenes adictos al Miramar. ¡Ánimo!
Paseo con Pepe “O Raro” de guía
La feria de Moeche se está convirtiendo en visita ineludible. A la de hoy fuimos con Pepe (más conocido por “O Raro”, aunque de raro no tiene nada) y Pitusa su colega desde hace unos cuantos años (casi 500, según Pepe, jeje). Tras un recorrido pausado por el recinto, donde nos encontramos y charlamos con algún conocido, nos fuimos a tomar la típica ración de pulpo (una feria sin pulpo, no es feria) acompañada de su correspondiente vino de Ribeiro. Después, aprovechando que el Pepe es uno de los mejores guías de la comarca (se pierde casi siempre), nos fuimos hasta Santa Mariña do Monte (San Sadurniño). Ahí, el experto guía nos llevó a Casa Manolo a degustar una tapa de bacalao, que estaba cojonuda… lo malo es que el que conducía era yo y me tuve que comer la tapa acompañada de agua (agh!), mientras que las dos Pitusas y el Pepe le daban al Rioja. De Santa Mariña nos trasladamos a la zona de O Trece (Narón), haciendo parada en el Mesón Monte Sol. El Pepe, que no estaba satisfecho con eso de tomar tapas, insistió en almorzar en condiciones. “Aquí se come de carallo y barato”, dijo… ¡Joer!, se le olvidó decir que una ración llegaba para cuatro. Después, vuelta a Pantín, parada final en Casa Caneiro, un café y a casa. Prometo recuncar pero con Pepe de conductor.
Unhas imaxes na Feira das Fabas, en Moeche
En Moeche celebránse dúas feiras ó mes, unha o día 11 i a outra o 23. A de onte é coñecida como a Feira das Fabas (o demo me coma si vin unha faba, non debín mirar ben, pois séi de máis de un que as mercou…). Chámese como se chame a feira, vale a pena dar un garbeo pola zona. De todas elas a que máis sona ten é a do 23 de abril (Feira do Cabalo), ese día, aparte das transaciós de gando, disputánse carreiras e hai tamén exhibiciós variadas entorno o mundo do cabalo.
Un cigarrillo de premio
Resulta que ahora me entero de que a los caballos les encanta el tabaco, según me cuenta el sr. Ricardo, dueño del que os muestro en la imágenes, por eso siempre le premia con un cigarrillo tras un buen trabajo. Desconozco las sensaciones que experimenta el jaco tras la ingesta de la nicotina. Aunque, por la forma de sacar la lengua después del “chute”, parece que la cosa le sienta muy bien.
Vehículo de un caballo de potencia
Parece una estampa de otros tiempos, pero no, es totalmente actual aunque ya no muy fácil de ver por nuestras villas. Si lo miras bien la verdad es que dispone de todos los elementos necesarios para trasladarse de un sitio a otro… lo qué no sé es a cómo sale el “litro” de alfalfa. De todas formas, no me veo yo volviendo al vehículo de tracción animal, espero.
Tomando un Águila Negra en Casa Caneiro, Pantín 1965 +-
El ilustre capturador de lubinas y colaborador de este blog
Lolo, me remite esta foto de los años 60 tirada en Casa Caneiro. Además de Lolo, 2º por la derecha, está el “jefe”, osea, Damián Veiga (1º por la dcha.) entrañable amigo, colaborador del blog y mejor persona. Del resto de los “inmortalizados” desconozco sus nombres pero espero que el Delgado se ponga manos a la obra y nos los desvele
Pepe de Camilo y sus colegas en el día de su boda, Pantín 1967
Fila de atras de izquierda a derecha: 1º Vicente de Laureano, 2º Manolo de Piñón, 3º Olegario de Eladio, 4º Pancho de Caneiro, 5º no estoy seguro, 6º novio, 7º detrás del novio no lo sé, 8º Manolo de Caneiro, 9º Luciano de Enrique, 10º Daniel de Fraga, 11º Pepe de Romalde, 12º Moa, 13º creo que es Benigno de Isabel. En cuclillas de izqda. a dcha. 1º Ramiro de Adriano, 2º no estoy seguro, creo que es Santiago, 3º sin identificar, 4º creo que es J.Manuel (Lano) 5º Pepe de Sedes, 6º Luis de Fraga, 7º Pepe do Barreiro, los que estan detrás de Pepe no lo sé, 8º Tucho de Patricio, detrás de Tucho Antonio de Lisa, el último Guillermo. (Datos de M. Delgado)
Punto limpio en A Moreira
No sé si este es uno de los llamados “puntos limpios” donde una vez a la semana la empresa encargada de los residuos urbanos retira todo los enseres que nos dan el coñazo por casa. Si lo es, mi opinión no puede ser otra que la de estar en total desacuerdo con la utilización de esta zona, próxima a la iglesia parroquial, dos bares (Miramar y Ramos), parada de autobús y con una de las mejores vistas de la laguna y playa de Pantín. Supongo que habrá otros lugares menos transitados y con el acceso adecuado para los camiones de la empresa de recogida de residuos urbanos. Insisto, no sé si se trata de un punto limpio institucional o si alguien lo utiliza como tal.
Tucho dos Tonechos na taberna de “o bigotes” no ano 2005
Víctor Fábregas máis coñecido como “tucho” membro do dúo humorístico “Os Tonecho” non puido reprimir facer unha parada na nosa parroquia ante o espectáculo das nosas vistas (creo que se mexaba) e para tomar un “piscolabis” no Bar Miramar, de grande sona no entorno. Tucho, amablemente, aceptou posar cos clientes que se atopaban naquel intre na “farmacia” de garda.
O bigotes “amañando” unha bicicleta, 1980 +-
Non hai dúbida, a xente de Pantín é das máis solidarias do mundo. Como exemplo podemos ver a fotografía na que atopamos a Abilio botándolle unha man “virtual”, as de verdade nin as move
A o home que está a amañar a súa bicicleta. Segundo conta Abilio tratábase dun holandés, que acompañado pola súa dona, percorría a nosa terra nesa cousa que vai a pedales
Transportes Valdoviño 1960
En esta foto, cedida por Abilio ” el bigotes”, del café-bar Miramar de Pantín, podemos ver un cargamento en toda regla de leña de tojo, creo que es tojo (?). El propietario de la empresa era de la parroquia de Loira. Una de las dos personas que aparecen en la imagen es Enrique Xacobe, desconozco cuál de ellos es el citado Enrique y si alguno era propietario de la empresa…


















































































