O trabuco de Soria

Por Fermín Goiriz Díaz
Iba eu quita pé, mete pé, pola corredoira abaixo cando o solpor estaba a ser máis negro que luminoso e a lúa de aquel día era tan nova que non daba vida. Os loureiros abaneados polo vento parecíanme calquera cousa menos o que eran. As veces vía homes, outras ánimas e outras ata o demo que se ría de min asomando entre as ramas mentras mostrábame un recibo da luz. A pesares de que o medo era moi forte ou por eso mesmo, collín unha pedra das moitas que baixo os meus pés evitaban que a terra empapada me tragara, e tiréina con tódalas miñas forzas cara onde eu creía que un home, ánima ou o cabrón do demo andaba a seguir os meus pasos. Debín de tirala tan ben que oín un: ¡ay, ay, ay, ay!. Inda que apuréi todo canto puiden o meu paso non puiden ver a quen lle arreara coa pedra que lanzara con toda a miña alma contra o medo á nada que resultou ser algo. Canto medo fasme pasar ¡Meu Deus! por mor do trabuco de Soria.

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s